evet ayıpsa ayıp umursamazlığı: “ipim kuşağım…” felsefesi biraz da böyle bir şeydir. Sezen abla var, güzel şarkılar yapıyor ya.

bu şarkıyı o yazmasaydı keşke, ben yazsaydım. yazmalıydım hatta. ama şimdi o yazmış ya, ben bir şey yazamıyorum sadece mırıldanıyorum. söverim gelmişine geçmişine derken sezen ne kadar sövebiliyor bilmiyorum ama emin olun ben süper sövüyorum. aslında bazen karikatür kahramanı zıçan adam da ben olmalıydım. bu saatten sonra mümkün değil biliyorum. işte ipim kuşağım felsefesi böyle bir şey. gerçekten, sövüp gelmişine geçmişine zuladakini çıkarıp hisara doğru, anadolu kavağında süper olur bu iş, yıldızlar kaymasada kayıyormuş gibi, dünyanın iki kat hızlı döndüğünü zannedip mırıldanmadan aksine “höykürme” diyebileceğiniz bir desibelde söylemek lazım.

Bi lodos lazım şimdi bana, bi kürek, bi kayık / Zulada birkaç şişe yakut yer gök kırmızı / Söverim gelmişine geçmişine ayıpsa ayıp /Düşer üstüme akşamdan kalma sabah yıldızı

ah istanbul diyerek, bu şehri ota boka katmak istemiyorum. şehirlerde insanlar gibidir, yaşarlar demek istemiyorum. şehir sokak köpekleri gibi, doğal hayatından koparılıp tasma ile maymunlaştırılmış kafes hayvanlarına döndü. herkes şehir üzerine bir şey yazarken, akademik bir soğuklukla kendimizden uzaklaştırdık. ben sevginin yazıya yada söze dökülmemesi taraftarıyım. şehir sevgisi olsun, insan sevgisi olsun üzerinden bahis yürütüldükçe “öteki”leşiyor ister istemez. ne yazık ki yazılı yada sözlü ifadenin orospulaştırma gibi bir işlevi de var. ben bunu istemeyenlerdenim. ben söveyim yada seveyim ama bu şehri seviyorum demiyeyim.

bi kürek, bir kayık umursamazlığı ve kanaatkarlığı. evet, şehirde yaşamanın, onun gecesine sokulabilmenin verdiği kanaatkarlık. sen niye konuşmuyorsun faruk sorusuna verilecek cevap ne olabilir ki, bir kürek bir kayık! bana da bir lodos lazım şimdi.

her defasında lodos arzulamak, şıpırtılar içerisinde mehtaba doğru kürek çekerken zulayı yayıp gazete kağıdının üzerine, inadına gazete kağıdının üzerine, ama illaki tek başına, dön dünya dön diye çığlıklar atmak. bu yüklemi belirsiz, ifadesiz ve soğuk cümle “yine mi düşeş, oha” şaşkınlığı işte. dün söyledim, yine söylerim: isyan etmemek elde değil!

ipim kuşağım derken tamlamanın söylemediğim kısmını ne kadar dilimde evirip çeviriyorum bilseniz… masamda bir ses kayıt cihazı, bir kulaklık, bugünün gazetelerinin bazıları ve bence önemlileri, bir kalemlik, bir çay bardağı, küllük ve çakmak, bir ajanda ki her sayfasını işim bittikten sonra çöp kutusuna yollamak istiyorum, bir kaç not kağıdı, monitöre yapışık üç beş post it, üzerinde sık aranan bir numaranın yazılı olduğu kağıt parçası, aynı kağıt parçasında daire içine alınmış dahili numara: 1707… bunların hepsi benim buradaki varlığıma bir işaret. bu kanıtları yok etmek o kadar kolay ki… yani kürek çekmek.

bi lodos lazım şimdi.

kişinin tarzını düşündüklerinden ziyade yaşadıklarına verdiği tepki belirliyor, buna eminim. sövmekten keyf almak, şişenin dibinde balık olmak gibi bir şey. aynı hazzı veriyor. ben her gıcırdayan kapının ardından, daha rahat açılan diğer kapıdan geçmeyi arzuladıkça bunu yapmayı aslında istemesem bile şartlar böyle gerektiriyor rahatlığı içerisinde harket etmek vurgulamadığın tarzını işart ediyor aslında. ne istediğin ile ilgili değil, neyin peşinden gittiğinle ilgili. evet, üzgünüm tutarlı birisi olduğumu söyleyerek, hatta kırk defa söylesem bi güzel tutarlı olurum saçmalığı ile hayale kapılmanın bir anlamı yok artık. değil kırk kere, bi kaç kere söylediğim şeyler bir çırpıda olurken, tutarlılık eğer naz ediyorsa kusura bakmasın bu mevsimin menüsünde yer alamayacak.

yazıya başlarken defalarca telefon çaldı, tv de günün gelişmelerini göz ucuyla seyrettim, akp grubunun alkışları ve tayyip’in demeçleri hala kulağımda. yazıya başlarken iki bardak çay tüketmişken, şimdi 7 oldu. hatta ersin, dün bütün gün benim yaptığımdan daha fazla kişiyle görüştü. ben de karar verdim.

Tayyip Erdoğan: … refah ve huzur içerisinde yaşaması en büyük arzumuzdur …

Son müdehale : Ocak 16th, 2007 Bunun altında : fy Gez bakalım : Önceki / Sonraki