efendim o dediğin, çağlardan bağımsız olarak olan bir şey. yani bundan bin yıl önce de olsa bin yıl sonrasında da olsa, biz yine aynı olurduk. haa, aynı derken, sen ben hadi çok zorla çıksın bir üçüncüsü. şimdi orada kutsal bi olgudan bahsettik hatırlarsan, melek gibin…

hiçbir açıklaması yok, çok fena çağın dışında olduğuma karar verdim…

gerilerden izliyorum seni yüce insan faruk…

saygıyla da eğilirdim ama o da gerici bir şey ya, o kadar da olmayayım dedim, hani bir adımda bir adımdır geleceğe…

dün hababam sinifini izledim ( hayatimda kac kez izledigimi bilmedigim ama yine de her izleyisimde gülebildigim filmlerdendir) su kel mahmut hocali olan. hani yil sonu müsameresine hazirlaniyorlar ya, iste o sahnede dördüncü muratin bahsi geciyor, tütünü yasaklayan padisahin.

diyecegim o ki,
gözünü sevdigim padisahim benim

Zaman makinesi olsa, Yavuz devrine bir gidip dönmek, bir de Endülüs te bir süre yaşamak isterdim..

En gerici benim sanırım:)

Bir de fondaki kahvelerin köpüğü nerede??
Ne çeşit bir kahvedir bunlar böyle:)

lao, buraları boşlamışsın hadi ben öldüm yorgunluktan sen ne yaptın
sina, şimdi mevzu yine dönüp dolaşıp osmanlıya geldiyse eğer demek istediğim bir şey var. padişahımız efendimiz tütün içimini sadece bir kesime yasaklamıştır. ayrıca lisedeki milli güvenlik hocamız emekli albay yaşar kamil uyar’ın dediği gibi sigara çok zararlı içmeyin, ama alkol sosyal ortamlarda adabınca tüketilebilir. murat padişahımız da buna benzer bir uygulama içerisindeydi. hadi bakalım kopsun fırtına
ece, endülüs devleti beşyüz yıla yakın bir zaman ayakta kalmış. fakat bu zaman zarfında osmanlı ile hiç bir resmi ilişkisi olmamış. ilginç değil mi kahvelere gelince, onlar mandabatmaz kayvesi. çok yoğun, hakketten manda atsan içine batmaz, o derece…

ben sigara içiyordum o arada…

benim de karnım aç biliyor musun?

misal bunu bundan önce öğrenmiş olsaydım, mesela öğleden sonra akşamdan önce, gel derdim acıbademe gidelim, orada sana ben yemek yedireyim, sonrasında da künefe yiyelim v.s. … iyi olurdu. ama şimdi geç oldu, sen kesin bir şeyler yemişsindir. en azından rahat uyuyabilmek için, bir şeyler yediğini varsayacağım. yoksa uyuyamam felan, dert olur içime…

yaa

kimse bilmez ben künefeden nefret ederdim. bahsi geçince bile midem ağzıma gelir, rengim solardı. fakat güzel insan lao, o bahsettiği acıbademdeki mekanda kendi künefesinden biraz tadına bakmamı istediği andan itibaren, künefe hakkındaki fikrim değişti. hem lao’nun künefesini bitirdim hem de diğerlerinkine sarktım. velhasıl, demek künefede benim midemi bulandıran şey lao’nun tabağından olmamasıymış.

şimdi, ben bu akşam müsaitim. araç varsa “laooo biziiiii diskoyaaa götüüüüür” dürüm yiyelim, arkasına künefeyi ekliyelim. sonra belkim vakit kalırsa nargile

bu sıcakmı oluyor cümlemisini unutamıyor olmakla beraberinde önceden künefe diye ne yedirildiğini hale merak etmekteyim…
bir diğer şey de şudur ki, blog üzerinden iletişim gecikmelere sebebiyet verebiliyor, misal ben bugün şehir dışındaydım, geç geldim, geç gördüm ve yine içim gitti…

yarın için mümkünse, telefonum elimde bekliyor olacağım gezindiğim sokaklarda…