şimdi yine başladığımız yerdeyiz. belki de bu yolu hiç yürüyemeyeceğiz. belki ben zaman zaman heyecanlanacağım, zaman zaman o anın geldiğini sanacağım. ama korkarım başıma gelen sadece bunu ‘zannetmek’ olacak. hiç bir zaman o an gelmeyecek. gelmedikçe, yani yüzleşmedikçe benim yüzümdeki kırışıklar artacak. belki benim kırışık yüzümden daha çirkin olacak o sorular boğazıma düğümlendiğinde benim genç ve mosmor olan yüzüm. kimbilir…

inada mı biniyor, yoksa hoşuma mu gidiyor. bilmiyorum. yolunda gitmeyen herşeyin ardından sığınacak başka bir şeyim yok mu yıllardır yoksa? yoksa sadece bu yüzden mi hep o anın gelmesine sarılıyorum. ne bileyim.

aslında her şey çok basit, bir soru ‘neden?’

cevaplar kimin canını acıtır, umrumda mı sanıyorsun. canım zaten yanıyor.

Son müdehale : Mart 4th, 2008 Bunun altında : Yarımyamalak Gez bakalım : Önceki / Sonraki