ben, böyle kaynaşma sitelerini çok sonra öğreniyorum.  ben haberdar olup üyelik alana kadar da zaten memleket dahilindeki bütün  gruplar zapt edilmiş, bütün meşhurlara hayran olunmuş, bütün kızları tavlanmış oluyor. (bkz: sosyamat, facebook) bu gerçeği bildiğim halde yine de, yeni piyasaya sürülen bu tür toplu konutlara giriş yaptıktan sonra profilimde -eğer varsa- ‘medeni hal’ kısmını ‘geçerken uğradım’ şeklinde doldurup beklemeye başlıyorum. zaman bizi eskitiyor tabi. zaten üç-beş kişi olan arkadaş çevremi oralarada taşıyıp, bu kaliteli kişiler benim nazımı çekiyor’u ilan etmekten başka bir işe yaramıyor buralardan aldığım üyelik.  göz doktorlarının bekleme salonuna bıraktıkları kant çevirisi kadar manasız bir hacmi temsil etmeye başladığında ise sıkılıp köyüme geri dönüyorum.  yeri gelmişken, bazı arkadaşlardan -ki kendisi sivil hayata hoş gelmiştir- tırsıp tası tarağı toplayanlardan olmadığımı da bildirmeliyim.

bir rivayete ve aslında yaygın kanaata göre, türkiye’nin genç kuşağını temsil ediyorsam da hala bu tip ‘yeni nesil sosyalleşme araçları‘nı bilhakkın kullanamıyor, sanal mekanların hızlı iletişimi yanında daha çok el işi göz nuru kanaviçe kıvamında olan ‘cafede kız kesme’ tarzını benimsiyorum. rahatsız tahta taburelerin kaba etimize verdiği o sıcak sızının müptelası arkadaşlarla, havanın soğuk olması haricinde, mekanımızı terketmeden ve her zaman gelip geçen üsküdar havalisinin sakinlerini izleyerek kâh çoğu zaman iyi demlenmemiş çayımızı yudumluyor kâh kendimizi sohbetin hararetine kaptırdığımız sırada sevgili tekin abimizin adisyondan geçirdiği (bkz: 15. madde) hesap üzerine la havle çekiyoruz. maksat hasıl olmuşsa yada diğer bir deyişle bir nebze daha kendimizi sosyal hissettiğimiz sırada ise yaradana sığınan tarafımızdan aldığımız güç ile ‘dostlar arasında sövüşmek kalpten olursa ibadet sayılır’ cümlesinin hakkını veriyoruz. (bkz: bedo)

son tahlilde bir karar vermek gerekiyordu, verdim. zaten ağır aksak (zarf olarak kullanılmıştır) ilerleyen bedenimi bazı yüklerden fedakarlık ederek rahatlatmalı suçu da belki küresel krize atmalıydım. suça kimi ortak edeceğimi henüz bulmuş değilim fakat fedakarlığın sınırlarını belirledim sayılır. sosyalleşme üzerine kurulu bu sanal ortamlardan kompile ayrılmak yerine, nazını çektiğim kişilerin (bkz: üstteki paragraf) sayısını azaltmaya karar verdim. sırf sadece birbirimizin ismini bildiğimiz için kendisini abi beni de kardeşi sanan, ama ne abiliğin gereğini ne de kardeş olmanın özenini yaşamadığımız bu müsvedde durumu sadece sanal ortamlarda değil, an be an ezdiğimiz şu hayatta da ilan etmeyi planladım.

bu tenkisat için kendime elbette bir kriter belirledim. meslek gereği bir sürü kişi ile zaten selamlaşıyor, tanışıyor ve hatta yemeli içmeli kimi mekanlarda bazı garsonların misafir (valla üsküdar hacı sayid’deki konyalı böyle dedi) ama çoğu patronun müşteri diye hitap ettiği kitlenin birer ikişer ferdi oluyorum. fakat  hayatımda hiç görmediğim, selamlaşmadığım hatta hesap ödetmediğim kişilerle de bilmeden aynı ağın içerisine girmiş olmak beni yoruyor. onların duvar yazılarını, son ekledikleri fotoğrafları görmek,  çete savaşlarına ya da ottan boktan yere toplamaya alıştıkları 100000000 kişiden biri olmaya davet ettiklerinden olmak istemiyorum. mecburi tenkisata gidiyorum efendim.

velhasıl, siliyorum tanımadığım kişileri. tanışalım sonra ekleşiriz. öptüm. bay
tanrı affetsin!

Son müdehale : Nisan 10th, 2009 Bunun altında : Değindiri Gez bakalım : Önceki / Sonraki