tüm bu tartışmaların yanısıra, şiirimizin modern(!?) zamanda ‘daha estetik küfretme aracı’ gibi kullanılıyor olması tedirgin edici.

neyi kastettiğinizi pek anlamamakla beraber, bahsi geçen ahmet güntan’ın şiirinin büyük ortadoğu karmaşığı adında olması ve işaret ettiği nokta bakımından manası hiç te küfür değildir bence. ama dedim ya bence.

ben yahya kemal’i okuyunca keyif alıyorum evet ama o şiirde kendimi bulamıyorum maalesef. ama mesela akif öyle mi, değil. kılıçarslar, arslanbenzer, güntan, enis akın öyle mi, değil. ama bence : )

kastettiğim aslında şu; bir kere ahmet güntan’ın- sizin söylediğinizin tam tersi- şiiri mana itibariyle küfür olduğunu düşünüyorum. yani ortadoğu trajedisini yansıtıyor şiirinde. fakat bunu argo tabirlere sığınarak yapıyor.
ismet özel de pekala küfreder şiirlerinde.. ama o zekasıyla kelimeleri ovuşturuyor. zekasıyla küfrediyor. yani bir estetiği var küfretmek sözkonusuysa bile.
parantez o küfür de küfür etmek için değil parantez

ahmet güntan bence bir ortadoğu karmaşığını kendisinin bile tiksinti duyacağı şekilde imgeliyor. bunu illaki o argo kelimeyi kullandığı için söylemiyorum. bütünüyle bile öyle sırıtıyor şiir. tabi buna bence:) yani şiir okumaya seven bir okurun yorumundan öte birşey değil.

herkes illaki böyle görmek, değerlendirmek zorunda da değil.
siz ahmet güntan’ın şiirinde bulmak istediklerinizi bulabilirsiniz, evet bu herkes için öyle olmayacağı kesin.
sonuç olarak sözkonusu şiir beni düşündürmüyor dolayısıyla bana birşey vermiyor bunu da itiraf etmeliyim.

ne bokun tafsilatli anlatimin yapildigi siir, ne ahmet hakan ne baska sey midemi etkileyemedi de lale muldur sagolsun ucsuuz buzaksiz benligi ve densizligiyle beni kusturacak hale getirdi. biz senin alanina gireriz de cikariz da ama sen yapamazsin. supermis.

ismet özel’in en sevdiğim laflarından biridir:
“Şiir, şair’in neresinden çıkarsa okuyucusununda orasına ulaşır.”