Senden sonra her şey aynı kalsın istemiştim aslında… Belki biraz uzun ama geçici bir ayrılık olarak görmek daha kolay kılıyor her şeyi. Şimdi eve gelsen “hande siyah kazağımı nereye kaldırdın?” ya da “şu rafta bir kitabım vardı, nereye gitti o?” diye sormana gerek olmasın istedim. Evimiz için durum hala böyle, ama sensiz ilk defa büyük bir adım attım.

Biliyorum sen de çok istiyordun bunu yapmamı, ben istediğim halde cesaret edemezken, hep bahaneler öne sürerken sen, kararlı olup yapmamı istemiştin. Allah işte; beklenmedik bir anda bir kapı açtı önüme, olacağına pek de inanmadan, bir anlık heyecanla düşünmeden ilk adımı atmış bulundum. Diğer adımlarda hep seni aradım, senin bana söyleyeceklerini kendime söylemeye çalıştım, vazgeçmek üzereyken bana ne kadar kızacağını düşündüm, çok denediğin halde sen bile kendime güvenmemi sağlayamamıştın, ben de yapamadım ama başarırsam senin ne kadar mutlu olacağını düşünerek yine de denedim. Ve sen haklı çıktın; başardım…

Bugünü görmeni ve en çok da senin sevincine şahit olmayı isterdim. Sevinçler, heyecanlar, bayramlar hep buruk sensizken… Bir yanım sevinirken bir yanım bu geç kalmışlığa üzülüyor. Ve şimdi daha iyi fark ediyorum sen yokken her şeyin aynı kalmasını sağlayamayacağımı… Özenle tasniflediğimiz kitaplar hala aynı yerlerinde belki, formaların gardıroptaki çekmecede hala ama ben farklı şeyler yapıyor olacağım.

Çok eğlenecektin sen de olsaydın. Sabahları seni uyurken bırakıp erkenden işe gitmem gerekmeyecekti, beraber uyanıp kahvaltı yapabilecektik mesela. Akşamları eve gelip sana anlatabileceğim yeni insanlar, yeni hikayeler ve biraz da yeni dedikodular olacaktı. Sana yeni elemanlar gönderecektim.

Şükürsüzlük gibi olmasın (hamdolsun halimize) bu, ilk kar düşerken İstanbul’a birbirimizi aramamız gibi bir şey…

Varlığınla olamasan da dualarınla yanımda ol bu yeni yolda. Bir de başarımın şerefine rüyamda bir selam çak olmaz mı?

Son müdehale : Eylül 24th, 2010 Bunun altında : imre Gez bakalım : Önceki / Sonraki