geçen hafta tüm yorgunluğuma ve uykusuzluğuma inat taksime gitmeye zorladım kendimi; hala genç olduğumu ispatlamak istedim kendime…

yürürken seninle istiklalde gezdiğimiz günleri geçirdim gözümün önünden, beraber gittiğimiz yerlere gideyim dedim ama öyle çok şey değişmiş ki… bir sürü mağaza kapanmış, yerine yenileri açılmış, pasajların içi pazar yerine dönmüş. kısa film çektiğimiz yeşilçam kafe kapanmış, avrupa sineması kapanmış, hep tütsü aldığımız adam yok artık, hani her köşe başında kuş sesi çıkaran garip bir şey satanlar sürekli kuş sesiyle melodiler çalarlardı ya onlardan bir tane bile kalmamış. istiklal (caddesi) marşı hepten unutulmuş… bir ara taraçayı kapandı sandım, neredeyse ağlayacaktım. neyse ki yanlış sokağa bakmışım, kapanmamış ama içeri girmeye cesaret edemedim değişmiştir orası da diye…

otobüste rastladığın yaşlı bir çifti anlatmıştın bana: kadın belli ki senelerdir minibüs yoluna gelmemiş hatta pek de dışarı çıkmıyormuş, kocası gençken gittikleri yerleri hatırlatarak nelerin değiştiğini, kapanan ve yerine açılan dükkanları anlatıyormuş. yaşlı kadının şaşkın bakışları, kocasını dinleyişi, gençliklerini anarken ki mutlulukları çok hoşuna gitmişti senin. yaşlanınca bizde böyle olalım demiştin, ben de beni eve kapatmaya ne kadar meraklısın demiştim sensiz pek gezmiyorum, neredeyse o teyze kadar yabancıyım ben de birçok yere, istediğin oldu bir bakıma. ama sen bana anlatamayacağın için nelerin değiştiğini kendim bulmak zorundayım. bir de eski günlerimizi anarken mutluluğun yanında biraz da hüzün oluyor, ama olur o kadar değil mi? ben bu hatıralara sahip olduğum için çok mutluyum…

bu arada taksime gitmeden öncekinden çok daha yaşlı hissederek döndüm eve. ve sensiz yaşlanmak çok sıkıcı…

istiklal marşı: http://www.youtube.com/watch?v=4wOyv5umjLU

Son müdehale : Şubat 19th, 2011 Bunun altında : imre Gez bakalım : Önceki / Sonraki