Bir sene kadar öncesinden kalma, çok beğendiğim bir yazı. Müellifini tekrar saygıyla anıyorum. Bir araştırma için eski dosyalarımı karıştırırken rastladım ve bu tadı sizinle paylamk istedim. Çok geyik yaptık biraz da kafa patlatalım diye. Hadi bakalım.

Bu yazıyı okurken, sitenin sol köşesinin üst kısmında yer alan Elbert Hubbard’ın “sıradan” ve “sıra dışı” insana makinenin ne yapıp ne yapmayacağını anlatan alıntısı dikkatimi çekti. Şöyle diyor E. Hubbard: “Bir makine, 50 sıradan adamın işini yapabilir. Ama sıra dışı bir adamın işini yapacak hiçbir makine yoktur”.

devam edelim..

İğneleyici ve aceleci bir sesle güçlükle konuşuyordu.

Doğru dürüst söyleyemediği ve ağzından yumuşak ve şekilsiz bir madde gibi çıkan
sözcükler vardı.

-Beni şenliğin orta yerine götürdün; siyah otomobillerin olduğu yere, ama ben sırtımı döner
dönmez kırmızı gözleri ışıl ışıl yanan bir kalabalık vardı otomobillerin arkasında. devam edelim..

Bu video izlenmeli. Neyi neden savunduğunu bilen bir adamın söyledikleri ve karşısındakilerin sonunda sizinle yüzde yüz mutabıkız demek zorunda kalmasını izileyeceksiniz. Ece hanıma da teşekkürler bizimle bunu paylaştığı için.

Ben yazmadım, Ozan yazmış (3 gün sonra)
-300 bin dolar,bir gece daha!
-İyi de bizim oğlan iyileştiiiii.
-Olsun hastayım sana! devam edelim..

Adres, numara 248, Kordon…
Naim Palas… İkinci kat…
Cumbada oturuyor Mustafa Kemal.
Sevmez fazla yemeği.
Leblebi var yine önünde…
Garson titriyor. Çünkü çocuk, Rum.
Sesleniyor Gazi, şefkatli bir ses tonuyla…
“Vre Dimitri” diyor, “gel bakayım.”
Çocuk, “buyur pasam” diyor, ş’lere dili dönmeyen, kırık dökük Türkçesi’yle.
“Sizin Kosti” diyor… İşgal sırasında İzmir’e gelen Yunan Kralı Konstantin’i kastederek… Sizin Kosti, geldi mi buraya?
Geldi pasam…
Oturdu mu bu masaya?
Oturdu pasam.
Güneş batarken rakı içti mi?
İçmedi pasam.
E o zaman sormadın mı çocuk, ne halt etmeye almış İzmir’i?

dersten kaçınca geri dönmek zorunda hissetmem kendimi
belki de tırnaklarımı yerken utanmamla ilgili
belki mezar taşlarına bakınca nesnesin
belki sen dün gece oldun
belki farkında değilsin
ve cebimdeki cek yapımı makine sana en çok erkek olduğunu
şimdi bunları ben düşünmesem kimsesiz kalmaktan korkuyorum iyi mi
o kızı bir daha görememekten
kul vefasızsa kader ne yapsın diyememekten
korkuyorum Allah’ım ve görünürde bir yorgan yok
durum şimdilik bu
durum şimdilik son vapuru kaçırmak kadar tehlikeli

İsmail Kılıçarslan

Bir gece QAZAQ’ın cep telefona gelen şiir, çaldım ve yayımladım affınıza sığınarak…

Ah benim esmer yanım
Kara derim, inadım, sıkılmış yumruğum?
Ah benim bir yarım.

Çok önceydi
Belki çocuktum.
Belki evet çünkü hayat,
ahşap ve uzun köprülerin karıncalarca bertaraf edildiği
bir mazidir hatıramda.
Çocuktum
Ve babam çatık kaşlarla bakıyordu
Merhameti gizleyerek.
Fitil o zaman yandı.
Bakraçlar devrildi toprağa.
Savletle savrulunca Battalgazi filmlerinden sonra
Göklere dahi uzanan tahta kılıcım
Suyu kesmez oldu.

devamı

“beşiktaşlı bir oyuncu fenerbahçeye transfer oldu. olsun, olabilir, ama olamaz. beşiktaşlı olamaz. hele hele üç hafta önce kollarını iki yana açıp ” götooo lanı fener!” diye bağırmış bir futbolcuysa, üç hafta sonra bu kararından vazgeçebiliyorsa, bu adam zaten beşiktaş’lı olamaz. ya da çok pis ironi yapmış, biz anlamamışız. müsait bir zamanda gel de sana “profesyonellik” nedir uzun uzun anlatayım. şimdilik iki cümle yazıcam sen onlara çalış: tükürdüğünü yalamamak için asla tükürmemeye profesyonellik denir. tükürmeye ve tükürdüğünü yalamaya ise: tümer metin.”

01.06.2006

(necip fazıl’ın anısına … )

cumartesi günü tiyatroya gitmeden evvel, yusuf abiyi aradım. çiğ köfte yiyelim dedi. cağoloğlunda tarif ettiği adresi bulup ofise girdiğimde masada ihsan süreyya sırma şu olayı anlatıyordu: devam edelim..