“Şerif Pala kardeşim kız arkadaşı ile gitmiş koruya.. Dekor muhteşem, manzara muhteşem.. Banklara oturmuşlar.. Şerif başını kızın dizine koymuş bir ara, mutluluk içinde ve bir dakika geçmeden önce canhıraş bir düdük sesi.. Saniyesinde de tepesinde dikilen Osmanlı Zaptiyesi..
Bağırmış gençlere.. “Burada kurallar var, hareketlerinize dikkat edin..”
“Nedir kurallar” demiş Şerif..
“Ahlak kuralları..”
“Kim koydu bu kuralları” demiş Şerif.. Zaptiye bağırmış..
“Bize verilen talimat böyle..”
Şimdi, ben Emirgân Korusu Müdürü’ne değil, doğrudan İstanbul’u lale ile buluşturan adama, Belediye Başkanı Kadir Topbaş‘a soruyorum..
“Kim verdi bu emirleri..”
Dünya güzeli parkta, sevgilimin dizine başımı koyamayacaksam, bu aşk şarkıları niye var, park niye var, sevgilim niye var, ben niye varım ?..
Ya da siz niye varsınız, Sevgili Topbaş?..”

hıncal uluç - sabah

değil mi efendim, şöyle rahatça yayılamadıktan sonra ne anlamı var gülün lalenin

Evlendikten sonraki ilk sabahimiz?
Bugun seni uyurken ilk defa gordum.. cok garip bir duyguydu ve bu sadece baslangicti? Ardindan perdeleri acip saclarinin gunesin ilk isiklarinda nasil gozuktugune baktim? Sonra o isiklari kiskandim benden once saclarina degdikleri icin?Ve arkasindan uykunun cok hafif oldugunu ogrendim? Saclarina dokununca uyanmandan.. Yetmedi bir de sabahlari ne kadar guzel gorundugunu ve tersinden hic kalkmayacagini ogrendim? Beni gorunce gulusunden? Dualarimin kabul olusunu gordum.. bana sikica sarilmandan?Kokunun markasini ogrendim?Yattigin yastiktan.. Tek el ile yemek yemenin zor oldugunu ogrendim? Elimi tutmandan? Nefes almanin cok guzel oldugunu ogrendim? Ayni cati altinda kimse olmadan nefes alisimizdan.. Ve son olarak seni cok sevdigimi bir kez daha ogrendim bu cumleleri yazisimdan?

[zeynebim]

sitenin tam adresini bulamıyorum, bilen varsa yardımcı olsun piliizz. zeynebim kişisine ayıp olmasın.

bir arkadaşım mail attı, kim yazdı bilmiyorum. amca çocuklarımın - en büyüğü on yaşında- bilgisayar oyunlarını benden iyi oynadıkları bir dönemde, iyi bir nostalji şahsım adına. bizim kuşak böyle büyüdü işte bizden sonrakiler, gençler :)- 1980li yıllarda hayatının ilk tecrübelerini yaşamış, ilkokula gitmiş, kenan evren´i, erdal inönü´yü, özal’ı tanımış olmak, ajda pekkan´ın alo, michael jackson´ın pepsi reklamlarını hatırlayacak kadar şanslı olmak demek. devam edelim..

bir gün bir minibüsüm olursa içini björk ün fotolarıyla donatıcam. dışı da mor olacak. ve bas bas hakan kurşun çalacağım. bakacağım. magandalar ve tikiler yoğunluktaysa onlara gıcıklık olsun diye her sokağın başında yolcu bekliyorum ayağına yarım saat duracağım. sonra yolda gördüğüm arkadaşlarımla 10 ar dakika muhabbet edeceğim. naber ya nasıl gidiyo stüdyo çalışmaları filan diye asi genç ayağı yapacağım. bana hep tersini özellikle yapıyolarmış gibi gelir de. minibüsçülerin hepsi salak değil ama. güzel şarkılar çalıyolar. ibrahim tatlıses çalıyolar mesela. hele geçen sene sabahın köründe dershaneye giderken ben ibo çalarlardı kendimden geçerdim. kötü günlerin güzel anlarıydı. bi de bazen çok hızlı kullanıyolar onu da seviyorum. bi de bizim yurda giderken bi alt geçitten geçiyoruz. çok fena rampası var. işte orda taksi hız yaptı mıydı vuuuuv tam bir gondol hissi yaşıyıveriyosun. seviniyosun. için bir hoş olayazıyor. öptüm!

bir genç kızın “güldüğü”

And now, the end is here
And so I face the final curtain
My friend, I’ll say it clear
I’ll state my case, of which I’m certain
I’ve lived a life that’s full
I traveled each and ev’ry highway
And more, much more than this, I did it my way

Regrets, I’ve had a few
But then again, too few to mention
I did what I had to do and saw it through without exemption
I planned each charted course, each careful step along the byway
And more, much more than this, I did it my way

Yes, there were times, I’m sure you knew
When I bit off more than I could chew
But through it all, when there was doubt
I ate it up and spit it out
I faced it all and I stood tall and did it my way

I’ve loved, I’ve laughed and cried
I’ve had my fill, my share of losing
And now, as tears subside, I find it all so amusing
To think I did all that
And may I say, not in a shy way,
“Oh, no, oh, no, not me, I did it my way”

For what is a man, what has he got?
If not himself, then he has naught
To say the things he truly feels and not the words of one who kneels
The record shows I took the blows and did it my way!

Yes, it was my way

Ve şimdi son yakında
Ve işte son perdeyle karşı karşıyayım.
Dostum,şunu açıkça söyleyebilirim;

Bir hayat yaşadım ki dopdolu
Bütün tren yollarını gezdim
Ve fazlası,bunda da fazlası?
kendi yolum yaptım?

Pişmanlıklar, bir kaç tane vardı
Ama tekrarlıyorum,bahsedilmeyecek kadar azlar
Yapmak zorunda olduğumu yaptım
Ve bağışıklık kazanmadığımdan gördüm bunu

Planladım haritalanmış her rotayı,
Sapa yollar boyunca giden her dikkatli adımı.
Fakat fazlası,bundan da fazlası,
Kendi yolumla yaptım

Evet, eminim biliyorsun,öyle zamanlar oldu ki
Çiğneyebileceğimden büyük lokmalar kopardım.
Fakat şüphem yok ki bunlar sayesinde
Onları yiyip bitirdim ve onları tükürüp attım.
Tüm bunlarla yüzleştim ve ?.

Ve kendi yolumla yaptım

Sevdim,güldüm ve ağladım
Bana düşen miktarı aldım,bana düşen hisseyi kaybetmekten ..
Ve şimdi,gözyaşlarının yatıştığı bu anda
Tüm olanları oldukça hoş buluyorum.

Olanları düşünüce
Söyleyebilirim ki ? utanarak değil-
?ah hayır,hayır ben değil,
ben kendi yolumla yaptım?

İnsan nedir,neye sahiptir?
Eğer sahip olduğu kendisi değilse hiçbir şeye sahip değildir.
Birinin diz çöktüğü kelimeleri değil de
Gerçekten hissettiklerini söylerse (insandır)
Kayıt gösteriyor ki ?. almışım

Ve kendi yolumla yaptım

“İzmir hep bildiğin gibi. Kızlar hala cilveli, erkekler hala çapkın. Şu gri günde bile hiçbir şey bozamaz keyfimizi. Ama bu kent senin sesini çok özlemiş…”

izmircadısı