her yer karanlık, pür nur o mevki!
Çağımızın, bilgi teknolojilerini tümüyle hayatımızın bir parçası haline getirmiş olması bir yana, devletler arası arenada ?haber alma? tarih öncesinden beri her zaman kritik bir önem arz etmiştir. Haber alma genel itibari ile istihbarat ile aynı manada kullanılsa da aslen istihbaratın bir cüzüdür. ABD?nin 2001 yılında yaşadığı ikiz kuleler krizi ile daha da gün yüzüne çıkan ?istihbari bilgi eksiği? sorunu, ülkemizde de sıkça tartışılan konu haline geldi. Hrant Dink suikastı bilgilendirmedeki eksiklikten ziyade, değerlendirme konusunda zafiyet gösterirken, istihbarat alanındaki zaafa önemli bir örnek olarak İstanbul?daki El-Kaide kaynaklı terör saldırıları gösteriliyor. Hadi ergenekon isimli yer altı örgütlenmesi bu kadar meşhurken, istihabari bilgilerimizi tekrar gözden geçirelim. Eski zamanlı bir yazı olsa bile eğlencelik niyetine tekrar çitlenebilir bence…
Bir yandan derin devlet tartışmaları yapılırken diğer yandan çok çeşitli istihbarat kurumlarının birbirleri ile mücadele ediyor görüntüsü veren eylemlerine şahit olmaktayız. Emniyet istihbaratı ile askeri istihbaratı karşı karşıya getiren Onbaşı Kadir Sarmusak olayı, resmi olarak deklare edilmese bile var olduğu kanaati hakim olan JİTEM için çalıştığı söylenen astsubayların Şemdinli?de yargılanması, Ogün Samast ile hatıra fotoğrafı çektiren jandarmalar ile emniyetin yine karşı karşıya gelmesi ve en son Ergenekon ismi verilen acayip ilişkiler zinciri akıllara ülkemizin bekası için çalışan kurumları neden birbirleri ile koordinasyonlu çalışamadığı sorusunu getiriyor. Peki istihbarat, mutlak sessizlik gerektirirken ortada bu kadar çok bilginin dolaşması ve kurumların birbirini suçlaması Türkiye?nin istihbarat geleneğini açısından alışılmış bir refleks mi? Karda yürüyüp izini belli ettirmeyen Teşkilat-ı Mahsusa hakkında bugün bile hala tam olarak bilgi ve belge sahibi olamadığımız halde, bu geleneğin temsilcileri neden o seviyeyi yakalayamadı? Bu sorulara cevaplar arıyoruz?
(daha fazla…)
